fbpx

Aktualności

„Albertiana” jak Disneyland

20.03.2018

Wczoraj, w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, odbyła się gala 18. Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie „Albertiana”. Projekt organizujemy wspólnie z Fundacją im. Brata Alberta.

W kategorii zespołów teatralnych wszystkich zwycięzców tegorocznej „Albertiany” łączyło jedno: byli już laureatami poprzednich edycji tego konkursu. Nigdy nie zajęli w nim jednak pierwszego miejsca, czyli nie prezentowali spektakli na Dużej Scenie Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

Fot.: Jarosław Praszkiewicz

– Dla moich aktorów przyjazd w to miejsce jest jak wizyta w Disneylandzie – podkreślała Karolina Skrzyńska, wokalistka, instrumentalistka, autorka muzyki i tekstów, absolwentka teatrologii, która realizuje spektakle z Teatrem „Wielkie Jajo” w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Pruszkowie. – Jako laureaci „Albertiany”, zasiadaliśmy tylko na widowni Teatru Słowackiego. W tym roku jesteśmy zwycięzcami konkursu, więc… Nie mogliśmy się doczekać występu na tej scenie. Nasza radość i duma są ogromne. Emocje – jeszcze większe.

Fot. Joanna Kmiecik

Gości oraz uczestników „Albertiany”, nad którą honorowy patronat objął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda, jak co roku, powitały prowadzące galę Anna Dymna i Lidia Jazgar, a także ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, prezes Fundacji im. Brata Alberta, oraz Krzysztof Głuchowski, dyrektor Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Pan dyrektor przekazał klucze uczestnikom gali, a Anna Dymna przeczytała słowa hymnu naszego dorocznego festiwalu, wyśpiewane wcześniej przez chór Vox Populi pod dyrekcją prof. Rafała Marchewczyka:

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.
Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,
Żeby stanęły w wypełnienia łunie.
To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.

Przytaczając słowa Czesława Miłosza, aktorka Narodowego Starego Teatru w Krakowie i prezes fundacji „Mimo Wszystko” zwróciła się do niepełnosprawnych artystów:

Fot.: Jarosław Praszkiewicz

– Jesteście naszymi promieniami słońca, czystymi, pięknymi brylantami. To Wy właśnie uczycie nas rozumieć ten dziwny świat sercem. Od Was uczę się od lat prawdziwej radości. Posłuchajcie i zapamiętajcie słowa naszego Ojca Świętego Jana Pawła II: „Kimkolwiek jesteś, jesteś kochany. Nie zapomnij, że każde życie – nawet bezsensowne w oczach ludzi – ma wieczną i nieskończoną wartość w oczach Boga”. Te słowa powtarzam Wam zawsze, bo są ważne i od lat stały się dla mnie drogowskazem.

A potem przez teatralną scenę, w świetle reflektorów i przy dźwiękach muzyki, zaczął przetaczać się korowód kolorowych postaci, urzeczywistnienie pomysłów – efekt wielomiesięcznej pracy pedagogów oraz terapeutów z niepełnosprawnymi intelektualnie aktorami. Ta  – momentami radosna, a chwilami nostalgiczna – ekspresja udowadniała po raz kolejny, że sztuka wymyka się przyjętej estetyce, normom, schematom; że potrafi ona sięgać do jądra naszych emocji, ponieważ na podstawowym, ludzkim poziomie wszyscy jesteśmy tacy sami.

Fot.: Jarosław Praszkiewicz

Tematyka opowieści w pięciu spektaklach zaprezentowanych podczas gali 18. „Albertiany” była różna i ujęta została w rozmaite formy teatralne. W prosty, a przy tym poruszający sposób opowiadała jednak o tym, co istotne jest nie tylko dla ludzi z niepełnosprawnościami: o problemach i emocjach, jakie przeżywa każdy człowiek.

– Wbrew pozorom moi aktorzy doskonale rozumieją koleje uczuć pomiędzy mężczyzną i kobietą. Potrafią cudownie wyrażać je ruchem oraz gestami. Z pracy nad spektaklem „Historia pewnej miłości”, który przedstawiamy na tej gali, umieli czerpać prawdziwą radość. Zresztą zawsze pracujemy na sto procent. Stąd nazwa naszej grupy taneczno-teatralnej: „Pasjonaci” – podkreślała Renata Elmerych, choreograf z dwudziestoletnim stażem w zawodzie. I dodała: – U profesjonalnych tancerzy czasami daje znać o sobie znużenie, sztuczność ruchu. Tymczasem moi podopieczni zawsze są autentyczni w tym, co robią. Dlatego również ja odczuwam ogrom satysfakcji.

Fot.: Jarosław Praszkiewicz

Satysfakcję, jaką przynosi kontakt z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie, podkreślali wszyscy pedagodzy i terapeuci, którzy zjechali do Krakowa ze swoimi podopiecznymi. Ich refleksje w pełni potwierdzały prawdziwość słów, jakie Anna Dymna wypowiedziała podczas otwarcia gali. Monika Ryszka, nauczycielka w Specjalnym Zespole Szkolno-Przedszkolnym „Szkoła Życia” w Rybniku, która przyjechała do Krakowa z Teatrem „Baj”, zauważyła nawet, że nigdy nie zamieniłaby swojego zajęcia na pracę w szkole powszechnej. A główni bohaterowie wczorajszego dnia – zarówno członkowie zespołów, jak i soliści – uśmiechali się szeroko po zejściu ze sceny, niemal pękali z dumy. Cieszyli się ogromnie, gdy dziennikarze prosili ich o wypowiedzi.

Fot.: Jarosław Praszkiewicz

– „Albertiana” zmienia się – mówiła Małgorzata Godek-Wójcik z Fundacji im. Brata Alberta, koordynatorka i jurorka festiwalu. – Z roku na rok inscenizacje są coraz mniej amatorskie, zawiera się w nich coraz więcej dopracowanych szczegółów. Osoby przygotowujące spektakle zaczęły rozumieć, że nie potrzeba mnóstwa rekwizytów, by przedstawienie miało mocny przekaz. Dostrzegam też rozwój grup, które obserwuje od lat: jak podążają w kierunku teatru, który przestaje być tylko zabawą ruchem, a staje się autentycznym spektaklem. Przyznam, że czekam na niektóre przedstawienia. Sama prowadząc teatr o nazwie „Pół serio”, podziwiam niezwykłe pomysły inscenizacji, zazdroszczę tych pomysłów moim kolegom.

Zwycięzcy „Albertiany”, pośród braw publiczności, nagrodzeni zostali Maskami przyznanymi przez najważniejsze krakowskie teatry. Laureaci 2. i 3. miejsc również stanęli na scenie i otrzymali statuetki Albercików. Wszystkie zespoły dostały też nagrody rzeczowe, które stały się spełnieniem ich artystycznych aspiracji, potrzeb oraz marzeń.

Z przedstawieniem pozakonkursowym wystąpił Teatr „Radwanek”. Zaprezentował multimedialny spektakl zatytułowany „Franek z Doliny Słońca”. Sztukę wyreżyserowała Anna Dymna. Scenariusz do niej napisała Marta Guśniowska, specjalnie z okazji otwarcia w podkrakowskich Radwanowicach ośrodka terapeutyczno-rehabilitacyjnego dla osób niepełnosprawnych intelektualnie „Dolina Słońca”. Uroczystość miała miejsce 23 września 2013 roku, w 10. rocznicę powstania Fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko”, która sfinansowała budowę tej placówki, a teraz dba o jej prawidłowe funkcjonowanie.

– Minęło pięć lat od prapremiery „Franka” – mówiła Jolanta Toboła, która, razem z Marią Krzystanek, prowadzi na co dzień grupę z Radwanowic. – Upływ czasu nie wpływa co prawda dobrze na kondycję i zdrowie naszych aktorów, ale wszyscy w zespole wiemy, jak wielką radość daje teatr. Dlatego ciągle cieszymy się z naszych prób oraz przedstawień. Chcemy pracować dalej, rozwijać się i przygotowywać nowe spektakle.

Fot.: Jarosław Praszkiewicz

Nie tylko przedstawienia teatralne i prezentacje wokalistów nagradzano wczoraj oklaskami. Równie spory entuzjazm wzbudziły występy gości specjalnych. Byli nimi: Adam Nowak z zespołem oraz Ireneusz Krosny.

– Mowa ciała i sztuka gestu ma charakter uniwersalny – powiedział po występie twórca „Teatru jednego mima”. – Przecież nikt nie uczy się, jak się śmiać albo smucić. To wszystko mamy w genach. Krótko mówiąc: uczestnicy „Albertiany” nie muszą uczyć się opanowywać języka ciała. On w nich jest, bo są gatunkiem homo sapiens. Na tej płaszczyźnie ich ekspresja staje się zbieżna z moją sztuką. Dlatego też mogą wzruszać, bawić albo skłaniać publiczność do refleksji.

Wczorajsze wydarzenie było również okazją do wręczenia Medali Świętego Brata Alberta. W tym roku wyróżnienie przyznano: Agacie Kornhauser-Dudzie – za działalność  społeczną na rzecz organizacji pozarządowych i osób niepełnosprawnych, Zofii Noceti-Klepackiej – za przekazanie medalu olimpijskiego na aukcję dla chorej Zuzi, a także za działalność na rzecz osób potrzebujących, Jakubowi Błaszczykowskiemu – za działalność dla fundacji „Ludzki Gest” w Opolu, oraz rodzinie Wadowskich – za  działalność dla Fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko” oraz Fundacji im. Brata Alberta.

Laureaci 18. Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie „Albertiana”

Region I (woj.: kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, pomorskie, zachodniopomorskie):

  1. BRATANKI z Warsztatu Terapii Zajęciowej „Bratanki” Fundacji im. Brata Alberta w Toruniu. Przedstawienie: „Brzózka”.
  2. BEZ KURTYNY z Zespołu Szkół nr 26 – Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Pracy im. Ks. prof. J. Tischnera w Toruniu. Przedstawienie: „Jonasz”.
  3. W DRODZE… ze Środowiskowego Domu Samopomocy w Nowej Wsi Ełckiej. Przedstawienie: „Dziewczynka z zapałkami”.

Ryszard Kilarski ze Środowiskowego Dom Samopomocy „Wrzos” – Zespołu Domów Pomocy Społecznej i Ośrodków Wsparcia w Bydgoszczy. Piosenka: „Tolerancja” z repertuaru Stanisława Sojki.

Region II (woj.: mazowieckie, podlaskie, łódzkie):

  1. WIELKIE JAJO ze Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Pruszkowie. Przedstawienie: „Niezły cyrk”.
  2. POZYTYWKA z Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Czepowie. Przedstawienie: „Blee…”.
  3. AKCENT z Polskiego Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie w Zgierzu. Przedstawienie: „To, co najważniejsze”

Małgorzata Pietralska ze Środowiskowego Domu Samopomocy w Radomiu. Piosenka: „Małe tęsknoty” z repertuaru Krystyny Prońko.

Region III (woj.: małopolskie, śląskie, opolskie):

  1. BAJ ze Specjalnego Zespołu Szkolno-Przedszkolnego „Szkoła życia” w Rybniku. Przedstawienie: „Deszczowy poranek”.
  2. ? ZNAK ZAPYTANIA z Zespołu Szkół Specjalnych nr 8 w Tychach. Przedstawienie: „Smoki”.
  3. POCIECHY BRATA ALBERTA z Domu Pomocy Społecznej im. św. Brata Alberta w Ojcowie. Przedstawienie: „Opowieść wigilijna”.

Marcin Chudyka z Warsztatu Terapii Zajęciowej Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych, Opiekunów i Wolontariuszy „Ostoja” w Brzesku. Piosenka: „Alleluja” z repertuaru Leonarda Cohena (tłum. M. Zębaty).

Region IV (woj.: podkarpackie, świętokrzyskie, lubelskie):

  1. PASJONACI ze Środowiskowego Domu Samopomocy PSONI w Świdniku. Przedstawienie: „Historia pewnej miłości”.
  2. WTZ KORYTNIKI z Warsztatu Terapii Zajęciowej w Korytnikach. Przedstawienie: „Cygański tabor”.
  3. AKADEMIA ARTYSTYCZNA ze Środowiskowego Domu Samopomocy „Akademia Artystyczna”. Przedstawienie: „Dom”.

Magdalena Rodak ze Stowarzyszenia Integracji Społecznej w Mełgwi. Piosenka: „Nie chcę Cię obchodzić” z repertuaru Ani Wyszkoni.

Region V (woj.: dolnośląskie, lubuskie, wielkopolskie):

  1. MAKUSZAKI ze Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Kornela Makuszyńskiego w Turku. Przedstawienie: „Marionetki”.
  2. NARCYZ z Warsztatu Terapii Zajęciowej Trzebnickiego Stowarzyszenia „Uśmiech Dziecka” w Trzebnicy. Przedstawienie: „Na pokuszenie”.
  3. PILSKI TEATR TAŃCA ze Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Marii Grzegorzewskiej w Pile. Przedstawienie: „Samotność”.

Marta Kłaptocz Warsztatu Terapii Zajęciowej Trzebnickiego Stowarzyszenia „Uśmiech Dziecka” w Trzebnicy. Piosenka: „Chcę tu zostać” z repertuaru zespołu Farba.

Może Cię zainteresować

Przedłużamy termin zgłoszeń

18.09.2018

Na prośbę dyrektorów szkół, przedłużamy termin nadsyłania zgłoszeń do projektu "Każdy jest komuś potrzebny". Na zgłoszenia czekamy do 21 września do godz. 12.00.

Wystarczy mieć głowę

18.09.2018

Jako student Akademii Ekonomicznej w Katowicach, był stypendystą naszego „Indeksu Marzeń”. Twierdzi, że choroby i niepełnosprawności nie usprawiedliwiają ani braku ambicji, ani lenistwa, ani bylejakości życia.

Dołącz do newslettera