Aktualności

Po urodzeniu pan Kamil otrzymał dziesiątkę w skali Apgar. Chodzić zaczął, gdy miał dziewięć miesięcy. Jako półtoraroczne dziecko zaczął mieć jednak problemy z równowagą. Niepokojące dla jego rodziców były też symptomy, które z czasem przerodziły się u nastolatka w niedowład rąk i nóg. Lekarze zdiagnozowali u pana Kamila polinoneuropatię obwodową. Mężczyzna porusza się na wózku.

Fot.: archiwum fundacji

Zajęcia na basenie stały się dla pana Kamila integralną częścią rehabilitacji. Rozpoczął je w wieku lat dziesięciu. Zaprzyjaźnił się ze swoim trenerem Mateuszem Żebrowskim. Wspólnie uczyli się hiszpańskiego. Ich przyjaźń trwa do dzisiaj. Rekreacyjnie – jak to określa pan Kamil – grają również w rugby na wózkach. Robią to jednak z sukcesami. W debiutanckim sezonie zdobyli wicemistrzostwo Polski.

W wieku 15 lat pan Kamil został powołany do kadry narodowej parapływaków. Już po miesiącu zakwalifikował się do startu w mistrzostwach świata. Potem brał udział w wielu zawodach międzynarodowych. Obecnie rozmówca Anny Dymnej przygotowuje się do najbliższych igrzysk paraolimpijskich w Paryżu. Niedawno skończył studia prawnicze.

Zarówno pan Kamil, jak i pan Mateusz, który uprawia ampfutbol, nie wyobrażają sobie, by mogli użalać się nad sobą, narzekać na los albo mieć pretensje do świata. Żyją bez kompleksów. Podkreślają, że w życiu najważniejsza jest normalność w każdej przestrzeni, a także relacji. Są przekonani, że stoi przed nimi jeszcze wiele wyzwań. Planują podejmować je z radością.