Ścieżka do naszych tajemnic
W minioną niedzielę, w Narodowym Starym Teatrze, Anna Dymna poprowadziła 702. Krakowski Salon Poezji. Do udziału w wydarzeniu aktorka zaprosiła twórców przy Stowarzyszeniu na Rzecz Rozwoju Psychiatrii i Opieki Środowiskowej oraz ze Stowarzyszenia „Otwórzcie Drzwi” .
Anna Dymna zatytułowała spotkanie „Bądźcie pozdrowieni, nadwrażliwi”. Wiersze znakomitych twórców z problemami psychicznymi: Rainera Marii Rilkego, Rafała Wojaczka, Andrzeja Bursy, Emily Dickinson, Charlesa Bukowskiego, Marka Stranda, Stanisława Ignacego Witkiewicza czy Donalda Justice’a przeplatały się ze strofami autorstwa podopiecznych Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Psychiatrii i Opieki Środowiskowej oraz ze Stowarzyszenia „Otwórzcie Drzwi”: Joanny Michalskiej, Jolanty Janik, Luizy Kuli, Bolesława Gargola, Lilu, Justyny, Marii Grzybek, Bartłomieja Kucharskiego OCD i Michała Mryczko.
Spotkanie otworzył Michał Piętniewicz reprezentujący krakowskie stowarzyszenie. Stwierdził on, że poezja pacjentów po kryzysach psychicznych być może nie potrafi latać wysoko jak ta wielkich uznanych, poetów, że rzadko unosi się jak orzeł wysoko ponad chmurami i często jest jak mały ptaszek momentami zamknięty w klatce, ale… też umie latać, daje poczucie wolności, radość, siły do walki z chorobą, pomaga zdrowieć i żyć.
Utwory w Sali Modrzejewskiej Narodowego Starego Teatru czytali uznani krakowscy artyści, aktorzy tegoż teatru: Dorota Pomykała, Alicja Wojnowska, Michał Majnicz i Łukasz Szczepanowski. O oryginalną oprawę muzyczną zadbali wspaniali improwizatorzy Jakub Guciak (wiolonczela) i Aleksander Wnuk (instrumenty perkusyjne).
– Podczas ostatniego Krakowskiego Salonu Poezji po raz kolejny okazało się, jak bardzo ważne jest słowo, że nieraz prowadzi nas ono ku światłu, oswaja lęki i potrafi ratować człowieka – mówi Anna Dymna. – Zdumiewające było też to, że w tym dzieleniu się wrażliwością trudno było rozpoznać, czy autorem danego utworu jest wielki poeta, czy też osoba pisząca terapeutycznie. Ta poezja stanowi ścieżkę do ludzkich tajemnic. Ma identyczny ładunek zagubienia, poszukiwania, tęsknoty za miłością. I pokazuje, że wszyscy poruszamy się w jednym świecie. Różni nas tylko skala wrażliwości.
Znaczenie oraz siłę poezji w kryzysie psychicznym wyraziła między innymi Jolanta Janik:
Ogrodzie zaczarowany mojej wyobraźni
w którym łaszą się do mnie dinozaury
(mają takie ciepłe języki)
W którym dosiadam Jednorożca
W którym rosną najpiękniejsze drzewa
W środku Drzewo Życia
A dalej
Drzewo Poznania Dobra i Zła
Zerwać owoc?
Zostać wypędzona z raju?
Poezjo, chociaż Ty pozostań
Fot.: Kamila Łabędzka-Słowik
